Nov. 27, 2006
22:57 De meest nare week uit mijn leven
Voor sociaal moe zijn is dus geen tijd. Ik heb van het weekend een reunie annex expat party van de isa gevisiteerd. Amusant. Erg veel drank en mooie mensen die allemaal jong zijn en het verschrikkelijk hebben gemaakt in hun leven.

Vooral Asger, Jullien en Jesper waren leuk om weer te zien.
Verder heb ik voor de verandering (want dit is zo niet mij) lang ge msn d met Jesper (die ik dus al eerder op het isa feestje had gezien). Heel imdb.com doorgelopen en over vanalles dus vooral niets gepraat.

Hij is zo'n persoon waarvan ik niet snap waarom onze vriendschap al 8 jaar standhoud en onmogelijk lijkt te verwateren. We wonen twee uur vliegen bij elkander vandaan (over een week anderhalf uur meer), hij is nou niet bepaald iemand die veel om zijn uiterlijk geeft (ok hij loopt wel in th en rl overhemden, maar try to beat mijn verzorgingsproducten collectie) en ontzettend hard bezig wiskundekampioen van Europa te worden. Ofzo.

Vanavond met Lauren gegeten en tv makelaar gekeken. Dat was verdrietig joh. Toen ze weer met de auto richting geldrop vertrok wist ik gewoon dat we elkaar minimaal drie maanden niet gaan zien en dat voelt k*t.

Shoot me for the last minute planning allemaal, maar ik zie erg op tegen mijn afscheids/verjaardags feestje van vrijdag..

Blijkbaar heeft NL na 8 jaar toch een plekje in mijn hart veroverd.


Nov. 25, 2006
10:55 Zenuwtrekjes
Nagelbijten, wondjes open krabben, onrustig met mijn vingers op de tafel tikken... waar is mijn ijzeren concentratie gebleven? Voordat ik rustig wegga moeten er nog wel een paar dingen gebeuren. Zo moet ik nog wat formulieren invullen en een essay schrijven (motivatie) waarom ik zo graag daar wil studeren. (een soort lofrede over Frankrijk, in het Frans)
Nu komt het; ook ik ben een wettig inwoonster van de EU en dat betekent, mits ik genoeg verdien om mezelf te onderhouden en binding heb met het land, ik me daar mag vestigen.
Het papierwerk kan ook daar geregeld worden. Maarja- van uitstel komt afstel, om maar even met clichés te smijten.
Ken je het verschijnsel 'sociaal moe zijn'? Dat heb ik nu. Het is een soort ziekte voor me. Het betekent niet dat ik opeens asociaal ben, maar geen zin om iedere avond wat met vrienden af te spreken.
Jaja, motivatie schrijven, koffers inpakken, afscheidsfeestje plannen en nog maar 10days 2 go.



Nov. 24, 2006
12:58 Diplomaat in spé bijna naar Parijs
Het voelt nog erg verweg, maar vandaag is mijn ticket (enkele reis Parijs) gearriveerd. Over 1,5 week verruil ik definitief de Amsterdamse grachten en Nederlandse hartelijkheid voor Frankrijk. Best spannend. Bruxelles avontuur was kortstondig en dichtbij. Bovendien kende ik daar (een aantal) mensen, nu wel familie ofcourse, desondanks zitten er andere gevoelens bij deze vrij impulsieve actie. Mijn oma zei: "De jeugd van tegenwoordig is verwend, ze werken enkele maanden, willen daarna gaan reizen en nog een keer. Luxe banen zoals die van je vader zijn niet voor iedereen weggelegd, bovendien veroorzaken ze enkel problemen. Al dat gereis. Zo kan je toch nooit ergens vestigen?".
De aard van het beestje verander je niet.
Het was weer laat gisteren. Ik heb geen hele nuttige dingen gedaan. Heb "the oc season 3 " van een persoon in kwestie geleend en met veel plezier gekeken in bed op mijn laptop. Eerder die dag nog wel een mooie winterjas gekocht met papa. (Een jas waarvan ik niet bang hoef te zijn dat 'ie wordt gestolen.) Ook nog even Marianna's mini flatje bekeken. Alleen Elisa was daar thuis en dat was best gezellig. Echte vriendinnen zijn we niet. Het viel me op dat Marianna ontzettend veel spullen met emotionele waarde van mijn vader heet mee genomen. Like foto albums enzo. Ze heeft ook schilderijen die mijn vader van artistiek VRIENDEN heeft gekregen meegerekend in de inboedel verdeling. Waarde in valuta. Slaat helemaal nergens op, die dingen zijn niet waard en als ze dat al zijn wat is haar belang daarbij? Ik heb stiekem een fotoboek gesloopt door mijn leuke kinderfoto's er uit te trekken en een geniale oude nieuwspoort krant gevonden, waarin MP Lubbers en mijn vader hysterisch hilarische dingen over mij schrijven als 4 jarig kind. Ik kwam niet meer bij. Vier jaar en toen al diplomaat in spé.

"Floortje, vier jaar oud en drie turven hoog, heeft een scherpe kijk op de dagelijkse actualiteit. Zo verzorgt zij thuis meer dan eens een persconferentie. Ze weet ook aan haar leeftijdsgenoten mee te delen dat haar vader op zijn tijdelijke kantoor in Den Haag er veel leest en praat. En als je dan op een vraag van haar antwoord dat je die dag hebt gesproken met minister-president Lubbers, verschijnt er zonder blikken of blozen een blik van herkenning in haar ogen. Met Betsy heeft ze al kennis gemaakt, maar met de premier heeft ze duidelijk hele andere plannen. Wat haar betreft kan je met carriere planning niet vroeg genoeg beginnen. Tenminste dat bleek toen zij vol bewondering naar het nieuwe vriendje van Brammetje keek. De poes van de buurvrouw beschikt sinds kort over een speelkameraadje zonder naam. Voor Floortje geen enkel probleem. In haar actieve vernoemingsbeleid kreeg deze poes meteen de naam Lubbers. Wel zo makkelijk: geen scheiding tussen kantoor en privé."